Mijn werk gemaakt voor de eerste editie van ‘Woman in Street Art’ in @straatmuseum

Dit werk gaat over geweld tegen vrouwen. Een hele tijd terug was er een Nederlandse vrouw in het nieuws die meer dan 250 keer was getattoeërd door haar ex-partner tegen haar wil in. Een vorm van psychisch geweld wat vaak onzichtbaar blijft, maar voor haar geval ook zichtbaar doordat haar gezichtstattoos goed zichtbaar zijn… en nog gebeurde het te vaak zonder dat iemand vraagtekens kreeg bij haar verhaal. Daarnaast zag ik een paar maanden geleden hoe een vrouw mishandeld werd in een steegje door een man, we probeerde de vrouw te hulp te schieten. Ze keek enorm angstig, maar toen kwam de man achter ons aan waardoor wij moesten maken dat wij veilig waren. Handhaving, politie gebeld.. maar omdat het geen ‘heterdaadje’ was hebben zij niks gedaan. Wij waren hier ooggetuige van en bijna getuige en nog wordt er geen actie ondernomen. Iets waar ik me nog erg kwaad om kan maken. In Nederland is femicide gelukkig al steeds vaker een bespreekbaar onderwerp, maar komt vaak op het punt dat het voor iemand al te laat is. 

Tijdens deze expositie in het Straat museum - waar vrouwen in het middelpunt stonden - vond ik de perfecte gelegenheid om dit idee dat ik al langer had uit te werken. Hiermee wil ik bewustwoording creëren voor iedereen om eens vaker te hulp te schieten als je denkt dat het foute boel is of iemand vragen hoe het ‘echt’ met iemand gaat. Aan mannen wil ik laten zien dat het vele malen vaker voorkomt dan ze denken, kijk al naar hoe onveilig vrouwen zich voelen ’s avonds alleen over straat.

De gezichtstatoeages op mijn werk staan voor de echte littekens die iemand er levenslang aan overhoudt. De onzichtbare kanten, impact en consequenties die helaas nog vele vrouwen moeten ervaren. Ook al zijn de tattoos weggelaserd, de littekens blijven. Vandaar de naam ‘Ink Fades But Scars Remain’